Page 1 of 3 Σελίδα 1 από 3 Introduction Εισαγωγή Michael E. Thase, MD Michael E. Thase, MD Bipolar affective disorder is commonly thought of as the most "biological" form of mood disorder and, perhaps for this reason, the role of psychotherapy historically has received relatively short shrift. [1] However, several factors came together in the 1990s that fueled a renewed interest in examining the role of psychotherapy in bipolar affective disorder, particularly if used in combination with pharmacotherapy. [1-3] Perhaps of greatest importance, there was a recognition that even medications with well-established preventive efficacy, such as lithium salts, often failed to protect patients from relapse and recurrence. [4,5] Other research established that psychosocial risk factors, including inadequate social support, adverse life events, and medication nonadherence, were often linked to the relapse risk. [6-8] It was proposed that psychosocial interventions that targeted these risk factors could have the potential to complement the effects of pharmacotherapy. Διπολικής συναισθηματικής διαταραχής είναι συνήθως θεωρούν ως την πιο "βιολογικά" μορφή της διαταραχής της διάθεσης και, ίσως, για το λόγο αυτό, ο ρόλος της ψυχοθεραπείας ιστορικά έχει λάβει σχετικά σύντομη εξομολόγηση. [1] Ωστόσο, διάφοροι παράγοντες ήρθαν μαζί στη δεκαετία του 1990 ότι ένας καύσιμα ανανέωση του ενδιαφέροντος για την εξέταση του ρόλου της ψυχοθεραπείας σε διπολική συναισθηματική διαταραχή, ιδιαίτερα αν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με φαρμακοθεραπεία. [1-3] Ίσως μεγαλύτερη σημασία, υπήρξε η αναγνώριση του γεγονότος ότι ακόμη και φαρμακευτική αγωγή με καθιερωμένη προληπτικά αποτελεσματικότητα, όπως άλατα λιθίου, συχνά αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τους ασθενείς από την υποτροπή και την επανάληψη. [4,5] Άλλη έρευνα απέδειξε ότι ψυχολογικούς παράγοντες κινδύνου, όπως η έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης, δυσμενείς γεγονότα της ζωής, και φαρμακευτική αγωγή nonadherence, ήταν συχνά συνδέονται με τον κίνδυνο υποτροπής. [6-8] Η Προτείνεται ότι οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις που είχε ως στόχο αυτούς τους παράγοντες κινδύνου θα μπορούσαν να έχουν τη δυνατότητα να συμπληρώσουν τις επιπτώσεις της φαρμακευτικής θεραπείας. Although development of even more effective and better-tolerated pharmacotherapies remained a high public health priority, the time is ripe to evaluate the utility of focused forms of psychotherapy in combination with the existing standard medications. Αν και ανάπτυξη ακόμη πιο αποτελεσματική και καλύτερα ανεκτή pharmacotherapies παρέμεινε υψηλή προτεραιότητα της δημόσιας υγείας, έχει φτάσει η στιγμή να αξιολογηθεί η χρησιμότητα του εστιάζεται μορφές ψυχοθεραπείας σε συνδυασμό με την υφιστάμενη συνήθη φαρμακευτική αγωγή. It was not necessary to develop psychotherapies for bipolar disorder from scratch. Δεν ήταν απαραίτητο να αναπτυχθεί psychotherapies για διπολική διαταραχή από το μηδέν. Drawing upon research conducted in patients with schizophrenia, therapies focusing on improving family support and psychoeducation were available. [9-11] Likewise, in the area of nonbipolar depression, there were well-developed, procedurally specified interventions that focused on cognitive, behavioral, and interpersonal aspects of depression. [12,13] Thus, in relatively short order, manuals for psychoeducational, [14] family-dyadic, [15] cognitive-behavioral, [16] and interpersonal [17] models of treatment for bipolar affective disorder were developed. Με βάση έρευνα που διεξάγεται σε ασθενείς με σχιζοφρένεια, θεραπείες με έμφαση στη βελτίωση της υποστήριξης της οικογένειας και psychoeducation ήταν διαθέσιμα. [9-11] Επίσης, στον τομέα της nonbipolar κατάθλιψη, υπήρχαν καλά ανεπτυγμένη, διαδικαστικά καθορίζονται παρεμβάσεις που επικεντρώνονται στην γνωστική, τη συμπεριφορά, και διαπροσωπικές πτυχές της κατάθλιψης. [12,13] Έτσι, σε σχετικά σύντομο ώστε, εγχειρίδια για psychoeducational, [14] οικογένειας-Δυαδικές, [15] γνωσιακή-συμπεριφοράς, [16] και διαπροσωπικές [17] μοντέλα της θεραπείας για διπολικής συναισθηματικής των ταραχών που είχαν αναπτυχθεί. A number of studies evaluating these therapies now have been completed and, in the following sections, the evidence pertaining to each of these models will be examined. Ένας αριθμός μελετών αξιολόγησης αυτών των θεραπειών σήμερα έχουν ολοκληρωθεί και, στα ακόλουθα τμήματα, τα αποδεικτικά στοιχεία που αφορούν κάθε ένα από τα μοντέλα αυτά θα εξεταστούν. Review of Outcome Studies of Psychotherapies for Bipolar Disorder Επισκόπηση των αποτελεσμάτων των Μελετών Psychotherapies για διπολική διαταραχή Randomized controlled trials (RCTs) have been completed evaluating 4 forms of psychotherapy for adjunctive treatment of bipolar disorder. Τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (RCTs) έχουν ολοκληρώσει την αξιολόγηση 4 Μορφές ψυχοθεραπείας για συμπληρωματική θεραπεία της διπολικής διαταραχής. These empirically validated interventions include: (1) psychoeducation, (2) cognitive behavioral therapy (CBT), (3) family focused therapy (FFT), and (4) interpersonal and social rhythm therapy (IPSRT). Αυτά τα εμπειρικά επικυρωμένα παρεμβάσεις περιλαμβάνουν: (1) psychoeducation, (2) γνωστική θεραπεία συμπεριφοράς (CBT), (3) εστίασε την οικογενειακή θεραπεία (FFT), και (4), διαπροσωπικές και κοινωνικές ρυθμό θεραπεία (IPSRT). Despite some conceptual and procedural overlap, these interventions differ with respect to the frequency and duration of sessions and use of specific interventions. Παρά ορισμένες εννοιολογικές διαδικαστικά και επικάλυψη, οι παρεμβάσεις αυτές διαφέρουν ως προς τη συχνότητα και τη διάρκεια των συνεδριών και τη χρήση συγκεκριμένων παρεμβάσεων. Thus, although all 4 interventions might be expected to capitalize on similar nonspecific therapeutic ingredients, they also might be expected to differentially affect selected aspects of bipolar illness. Έτσι, αν και τα 4 παρεμβάσεις θα μπορούσαν να αναμένεται να εκμεταλλευτεί την θεραπευτική nonspecific παρόμοια συστατικά, που επίσης θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα επηρεάσουν κατά διαφορετικό τρόπο επιλεγμένες πτυχές της διπολικής ασθένειας. Psychoeducation The first study of psychoeducation was conducted by Perry and colleagues. [18] These investigators evaluated the impact of 7 to 12 individual psychoeducational sessions addressing medication adherence, early recognition of prodromal symptoms and impending relapse, and rapid intervention to forestall relapse. Η πρώτη μελέτη διεξήχθη από psychoeducation Perry και τους συναδέλφους. [18] Οι ερευνητές αξιολόγησαν τις επιπτώσεις από 7 έως 12 ατομικές συνεδρίες psychoeducational αντιμετώπιση προσήλωση φαρμακευτική αγωγή, η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων και prodromal επικείμενης υποτροπής και ταχείας επέμβασης για να προληφθεί η υποτροπή. The 69 remitted bipolar I patients taking mood stabilizers were randomized to receive either treatment as usual (TAU) or "add on" psychoeducational sessions. Οι 69 διαγραφή διπολική Ι ασθενείς που λαμβάνουν σταθεροποιητές διάθεσης τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν θεραπεία είτε ως συνήθως (TAU) ή "προσθέτουν" psychoeducational συνεδρίες. When compared with the TAU group, patients receiving psychoeducation had a significantly lower risk of manic relapse (18% vs 46%) and significantly better social and vocational functioning. Σε σύγκριση με την TAU ομάδα, οι ασθενείς που λαμβάνουν psychoeducation είχαν σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο μανιακή υποτροπή (18% έναντι 46%) και σημαντικά καλύτερη κοινωνική και επαγγελματική λειτουργία. Patients receiving therapy also were at somewhat lower risk for depressive relapse (ie, 31% vs 48%), although this difference was not statistically significant. Οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία ήταν επίσης σε κάπως χαμηλότερο κίνδυνο για υποτροπών (δηλαδή, 31% έναντι 48%), αν και αυτή η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. The second RCT evaluated a group model of psychoeducation, [19] which consisted of up to 21 sessions over 5 months. Το δεύτερο RCT αξιολογηθεί μια ομάδα μοντέλο psychoeducation, [19], η οποία αποτελείτο από έως και 21 συνεδρίες πάνω από 5 μήνες. A total of 120 outpatients with bipolar I or II disorder receiving ongoing therapy with mood stabilizers participated in the study. Συνολικά 120 ασθενείς με διπολική διαταραχή Ι ή ΙΙ που λαμβάνουν θεραπεία με συνεχή διάθεση σταθεροποιητές συμμετείχε στη μελέτη. Participants were randomized to receive adjunctive treatment with either group psychoeducation or an attention-placebo control group focusing on social support and nondirective discussion. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν συμπληρωματική θεραπεία με τις δύο ομάδες psychoeducation ή ένα εικονικό φάρμακο προσοχή-ομάδα ελέγχου με έμφαση στην κοινωνική στήριξη και nondirective συζήτηση. Across 2 years of follow-up, patients randomized to group psychoeducation experienced a significantly lower number of recurrences (67% vs 92%) as well as a significantly longer duration of sustained remission. Σε ολόκληρη 2 χρόνια παρακολούθησης, οι ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδα έμπειρων psychoeducation σημαντικά χαμηλότερο αριθμό επαναληφθούν (67% έναντι 92%), καθώς και μια σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια από την παρατεταμένη ύφεση.
|
